روانشناسی ، فرهنگ و هنر

1-    پدر و مادر های مستبد (کنترل زیاد، محبت کم) : برخی از والدین عقیده دارند که سخت گیری نسبت به فرزندان، بهترین شیوه تربیتی و ضامن موفقیت آنها درآینده است. آن ها فراموش می کنند که هر کودکی به طور طبیعی، تمایل به آزادی و استقلال عمل دارد. سختگیری بیش از حد، روح آزادی را در کودک از بین می برد و این ایده غلط را در او بوجود می آورد که آزاد و مستقل بودن، نامطلوب است و فرزندان شخصیت فردی خود را از دست می دهند و در تصمیم گیری های مناسب در زندگی شان ناکام می مانند زیرا همیشه این پدر و مادر بوده اند که تصمیمات لازم را برای آن ها گرفته اند. این کودکان استقلال لازم را به دست نمی آورند و در شرایطی که نیازمند تصمیم گیری باشند، دچار اضطراب می گردند. آن ها تمایل پیدا می کنند که در تمام فعالیت ها نقش دوم را بر عهده بگیرند .

2-    پدر و مادر های سهل گیر(کنترل کم، محبت زیاد) : این نوع دیگری از فرزند پروری است که در آن، والدین عشق و محبت بیش از اندازه، بدون اعمال کنترل های لازم را ابراز می دارند. این گونه پدر و مادر ها، تحت تأثیر این برداشت نادرست که «روانشناسان با تنبیه مخالفند»، حتی در شرایطی که کودک باید تنبیه(البته تنبیه مناسب نه بدنی) گردد، از این کار سر باز می زنند و یا با او مخالفت نمی کنند. در واقع، کودکان بر حسب اعمال و رفتارشان، به تنبیه مناسب نیاز دارند. تشویق و تنبیه تنها شیوه ای است که باعث می شود فرزندان بین آنچه درست و آنچه نادرست است فرق قائل شوند .

3-    پدر و مادر های بی توجه ـ طرد کننده (کنترل کم، محبت کم) : نوجوان نمی تواند در خلاء عاطفی رشد یابد. اگر والدین هیچگونه عشق و محبتی نشان ندهند، زندگی برای نوجوان بی ارزش و بی ثمر می شود. کودکان و نوجوانان به طور طبیعی بیشتر هیجانی و احساسی هستند تا عقلانی و منطقی. رشد صحیح شخصیت از ترکیب هماهنگ این دو صورت می گیرد. هنر این ترکیب، تنها در صورتی که والدین بتوانند محبت و کنترل را به نسبت صحیح به فرزندشان نشان دهند، به دست می آید. هنگامی که والدین رفتار فرزند را کنترل کنند، او درک می کند که كنترل کردن برای یک زندگی اجتماعی آرام، کاملاً ضرورت دارد .به همین ترتیب فرزندان نیاز به محبت دارند. هنگامی که فرزند احساس خطر می کند، آغوش مادر به او اطمینان و آرامش می بخشد. تماس بدنی بین مادر و کودک، مطمئناً نخستین شاخص عشق و محبت نزد فرزند است ؛ همچنان که کودک بزرگ تر می شود ، کلمات اطمینان بخش مادر و پدر جای آغوش  مادر را می گیرد.

4-    پدر و مادر های مقتدر(کنترل زیاد، محبت زیاد) : از آن چه تا کنون گفته شد کاملاً مشخص است که بهترین شیوه فرزند پروری آن است که همراه با کنترل مناسب و محبت کافی باشد. والدین باید بین فرزند به عنوان یک انسان از یک سو و رفتارهای کودکانه او از سوی دیگر، تفاوت قائل شوند. این گونه والدین این فرق را بین کودک و اعمالش قائل می شوند. آن ها کودک را بخاطر رفتار های پسندیده اش تشویق و بخاطر اعمال ناپسندش تنبیه می کنند. این والدین رفتار سازگار و همخوانی در ارتباط با فرزندانشان دارند. آن ها فرزندانشان را با تنبیه بخاطر رفتاری در یک روز و تشویق بخاطر همان رفتار در یک روز دیگر، گیج نمی کنند. کودکان و نوجوانان نیز همانند همه ما، رفتار های سازگار را بسیار آسان تر از رفتارهای نامتعادل درک می کنند .

باید در نظر داشت که روانشناسان طبقه بندی های متفاوتی درباره سبک های فرزند پروی ارائه داده اند اما در این مقاله سعی شده تا به طور کلی و اجمالی اتفاق نظر روانشناسان در نظر گرفته شود . در ادامه و در بخش دوم به چند اصول و باید و نبایدها پرداخته خواهد شد .