پل اُستر در فوریه 1947 در نیویورک متولد شده است . دارای تحصیلات دانشگاهی در رشته ادبیات تطبیقی است و سفرهای زیادی به اروپا و خصوصا به ایتالیا ، فرانسه و اسپانیا داشته است . اُستر را بیشتر در زمره رمان نویسان « پست مدرنیسم » طبقه بندی می کنند . او به غیر از رمان ، چند کتاب شعر و دو زندگینامه نیز در فهرست کارها و آثارش دارد .اُستر چندین جایزه را نیز برای آثار داستانی اش دریافت کرده است . اُستر از بزرگانی چون « ساموئل بکت » و « کنوت هامسون » تاثیراتی گرفته است .

به جرات می توان گفت اُستر از نویسندگان شاخص در زمینه رمان نویسی پست مدرنیسم است که همین موضوع باعث می شود در خواندن آثارش ، مخاطب تا حدودی سر در گم شده و به فکر فرو برود .

قبل از تحلیلی مختصر بر سه گانه ی نیویورک او ( که بیشتر تحلیلی شخصی است ) لازم به ذکر است که بیشتر آثار این نویسنده در ایران ترجمه شده و موجود می باشد . خصوصا ترجمه های بسیار توانمند خجسته کیهان و شهرزاد لولاچی که بیشتر آثار وی را ترجمه کرده اند .

اما رمان های سه گانه ی نیویورک شامل کتاب های : « شهر شیشه ای » ، « ارواح » و « اتاق در بسته » می شوند . هر سه رمان جزو رمانهای کوتاه محسوب می شوند .در اینجا به این سه اثر در حد توان نگاهی کلی خواهد شد و از تحلیل یک به یک آنها سعی خواهد شد که اجتناب شود .

به طور کلی « سه گانه ی نیویورک » پل اُستر ، کتابی ضد معمایی است که بیشتر در پی جست و جو و کشف « هویت » است . اُستر در این آثار به طور هوشمندانه و با هدف ، از ژانر پلیسی نیز استفاده می کند که این موضوع بر پیچیدگی آنها می افزاید . جالب اینجاست که در آثار او به طور کلی با تمام اینکه از پوچگرایی هایی استفاده می شود که در برخی مواقع بسیار مشهود است ، نویسنده در پی روشنفکرنمایی نیست ؛ موضوعی که در میان برخی روشنفکران وطنی رایج است ، و استفاده از پوچگرایی ، برای اثبات روشنفکری مورد استفاده قرار می گیرد !

در لابلای سه گانه نیویورک و حتی در سایر آثار اُستر ، می توان به وضوح جای پای تفکرات روانشناختی و تسلط وی بر این موضوع برای خلق یک اثر را مشاهده کرد . هنگامی که سه گانه نیویورک او و همچنین رمان بسیار زیبای « کشور آخرین ها »ی او را مطالعه می کردم ، احساس می کردم با روانشناسی حاذق سر و کار دارم که در برخی مواقع کارآگاه بازی هایی پوچگرایانه از خود نشان می دهد . در این آثار که بیشتر و پیشتر فانتزیک و سخن محور هستند اُستر همواره در حال کشف خویشتن و همان هویت است .

اُستر در این سه گانه و مکررا تکرار می کنم در دیگر آثار خود ، تاکید ویژه ای بر « اصل هویت روانشناختی » دارد ؛ بر « تنهایی » ، « فرار از خویشتن خویش » و حتی « توهم مدرنیسم » .

گویی اُستر می خواهد با نگاهی عمیق و فلسفی ( که در متن آن به تحلیل های روانشناختی می رسد ) ، مرز میان زندگی و آنچه ملموس است و خواهد شد را به مخاطب نشان دهد . جالب اینجاست که در بیشتر آثار اُستر ، خود وی نیز در آنها وجود دارد و به نوعی شخصیت فردی خود را درگیر این داستان ها می کند .

در این سه گانه هر عبارتی عبارت دیگر را خنثی می کند و هر پاراگرافی ، پاراگراف بعدی را بی معنا جلوه می دهد اما جالب اینجاست که متن کاملا مفهوم است . تضاد در شخصیت و هویت در جای جای آن نمایان است . زاویه دید در هر یک از سه گانه نیویورک جابجا می شود  اما همه ماجراها حول محور شخصیت اصلی میچرخند و باعث می شوند این شخصیت ها با توجه به کشف ، تلاش و تکاپوهای داستان به تعریف تازه ای از شخصیت و هویت خودشان برسند .

اتاق دربسته کلید حل معمای شهر شیشه ای و ارواح است . شخصیت های این دو کتاب دوباره در اتاق دربسته  حضور پیدا می کنند و در این کتاب است که معلوم می شود در واقع هر کدام از این سه کتاب سه اپیزود از یک اتفاق هستند و راوی آنها یک نفر است : همان آقای نویسنده ی اتاق دربسته !

به طور کلی سه گانه ی نیویورک اُستر : چالش انگیز هویت فردی انسان است که دارای غنای فرم و محتوا است . و تصعیدی است برای مخاطب و انسانی که دغدغه هویت دارد .

با خواندن آثار اُستر هم به فکر فرو خواهید رفت ( چیزی که در بیشتر آثار داستانی نیست ) و هم به نبوغ و تیزهوشی نویسنده آن که در جای جای کتاب قرار گرفته است پی خواهید برد و از آن لذت خواهید برد . این آثار را حتما بخوانید ، چرا که انسان امروز فرصت زیادی برای تجربه کردن ندارد .

سه گانه ی نیویورک هم به صورت جدا و هم به صورت یکجا توسط نشر افق به ترجمه : خجسته کیهان و شهرزاد لولاچی چاپ شده است . از دیگر آثار « پل اُستر » می توان به رمان بسیار زیبای « کشور آخرین ها » و همچنین رمان « مون پالاس » و  زندگینامه ای متفاوت به نام « اختراع تنهایی » اشاره کرد .

لذت خواندن و کشف هویت در « سه گانه ی نیویورک » را از دست ندهید .